هستى ارتباط ويژه داشتند و بسيارى از مسائلى كه آنها گفته بودند و مردم ظاهربين باور نمىكردند ، كم كم صحت آنها بر همه روشن مىشود . براى « انسان كامل » تربيت شده مكتب تربيتى و انسان سازى اسلام ، كه باز هم تحت شرايط تربيتى خاصى ، از تمام صفات و اخلاق ضد انسانى ، و رذائل اخلاقى پاك شده ، اين موضوع به اندازه‌اى مسلم و بديهى است كه از زنده بودن خودش براى او بديهىتر است . به عبارت ديگر : براى فرد كامل و مؤمن واقعى ، علم به اين مسئله از مرحله « يقين » هم گذشته و به مرحله « شهود » مىرسد . البته ارتقاى به آن مقام ، « كار هر بىسروپايى نيست » . پس به‌طور اجمال دانسته شد ، آن‌چه نمىتواند خدا و امام زمان را قبول كند ، عقل نيست ، زيرا « عقل » واقعاً درك و قبولش هم عقلايى و قطعى است و حتمى بودن موضوعى را كه مخبرين صادق ، به حد تواتر ، در هزار سال يا هزاران سال پيش از آن خبر داده‌اند ، تصديق مىكند ؛ خصوصاً وقتى كه آثار و علائم پيشين را - كه باز همان مخبرين گزارش داده‌اند - به چشم خود مىبيند ، ديگر نمىتواند باور كند كه منكران اين امر ، عقل سليمى داشته باشند . همچنين به ياد آيه‌اى از قرآن مجيد مىافتد كه مىفرمايد : « وَلَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الجِنِّ وَالإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَلَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِك كَالأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِك هُمُ الغافِلُونَ » . فوتوريسم و تقويت روحيه ما گذشته از واقعيت و حقيقت اين امر ، بايد توجه داشته باشيم كه اعتقاد به وجود مصلح جهانى و امام زمان ، ما را هميشه و در همه مبارزات اجتماعى حمايت خواهد نمود ، زيرا اگر ما واقعاً معتقد به امام زمان باشيم ، خواهيم ديد كه هميشه يك پشتيبان نيرومندى داريم كه ما را در كارهاى اجتماعى - اگر براى خدا باشد - يارى مىكند . بىشك نتيجه اعتقاد به امام زمان اين نيست كه ما از تمامى كوشش‌هاى اجتماعى